Κάπου ν’ ανήκεις.
Όλοι θέλουν κάπου να ανήκουν.
Σε μια παρέα, σε ένα κόμμα, σε μια ομάδα.
Αυτό μας κάνει να νοιώθουμε ασφάλεια.
Έτσι μεγαλώνει η δύναμη μας και γινόμαστε αλαζόνες.
Και όταν οι άλλοι καταλάβουν ότι εμείς δεν θέλουμε
να ανήκουμε κάπου γιατί δεν έχουμε αυτή την ανάγκη,
τότε γίνονται εχθροί μας.
Έτσι αυτοί που κάποτε μας υποστήριζαν γιατί τους τονώναμε το ηθικό, τώρα θέλουν να μας εξοντώσουν, γιατί απειλούμε τη ψεύτικη ισορροπία τους.
Οι 162 σελίδες του μυθιστορήματος
”Κάπου ν’ανήκεις” του Φίλιππου Μανδηλαρά,
χθες βράδυ με έκαναν να ξενυχτήσω.
Όλοι θέλουν κάπου να ανήκουν.
Σε μια παρέα, σε ένα κόμμα, σε μια ομάδα.
Αυτό μας κάνει να νοιώθουμε ασφάλεια.
Έτσι μεγαλώνει η δύναμη μας και γινόμαστε αλαζόνες.
Και όταν οι άλλοι καταλάβουν ότι εμείς δεν θέλουμε
να ανήκουμε κάπου γιατί δεν έχουμε αυτή την ανάγκη,
τότε γίνονται εχθροί μας.
Έτσι αυτοί που κάποτε μας υποστήριζαν γιατί τους τονώναμε το ηθικό, τώρα θέλουν να μας εξοντώσουν, γιατί απειλούμε τη ψεύτικη ισορροπία τους.
Οι 162 σελίδες του μυθιστορήματος
”Κάπου ν’ανήκεις” του Φίλιππου Μανδηλαρά,
χθες βράδυ με έκαναν να ξενυχτήσω.
Το πήρα στα χέρια μου και δεν ήθελα να το αφήσω.
Ένας 15χρονος έφηβος αφηγείται…
Ποδόσφαιρο, φιλίες, γήπεδα,
αποθέωση, καυγάδες, μουσική.
Η οπαδική φανέλα είναι τόσο δυνατή
που επισκιάζει τη ζωή. Αυτός δεν είναι έτσι.
Το ξέρει. Θα αλλάξει δρόμο.
Θα βρει διέξοδο στη μουσική.
Θα ανακαλύψει τις Τρύπες,
Ποδόσφαιρο, φιλίες, γήπεδα,
αποθέωση, καυγάδες, μουσική.
Η οπαδική φανέλα είναι τόσο δυνατή
που επισκιάζει τη ζωή. Αυτός δεν είναι έτσι.
Το ξέρει. Θα αλλάξει δρόμο.
Θα βρει διέξοδο στη μουσική.
Θα ανακαλύψει τις Τρύπες,
τα Ξύλινα Σπαθιά, τα Διάφανα Κρίνα.
Οι άλλοι θα τον αφήσουν να πορευτεί
στο δρόμο που διάλεξε;
Οι άλλοι θα τον αφήσουν να πορευτεί
στο δρόμο που διάλεξε;
”Τσιφτετέλι”, Τρύπες.
Το διάβασα μονορούφι.
Δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι
ότι μισώ το τέλος αυτού του βιβλίου
και ταυτόχρονα πιστεύω ότι
δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τέλος.
Η αφήγηση είναι γρήγορα, ζωντανή.
Οι ήρωες ”πραγματικοί”, εντελώς ρεαλιστική ιστορία.
Το εύρημα του συγγραφέα να παρεμβαίνουν τα σχόλια
της έφηβης φίλης του, αυξάνουν την αγωνία
και το προβληματισμό.
Περιέργως ένοιωθα ότι η έφηβη μοιραζόταν
τα ίδια συναισθήματα με τον αναγνώστη.
Δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι
ότι μισώ το τέλος αυτού του βιβλίου
και ταυτόχρονα πιστεύω ότι
δεν θα μπορούσε να έχει άλλο τέλος.
Η αφήγηση είναι γρήγορα, ζωντανή.
Οι ήρωες ”πραγματικοί”, εντελώς ρεαλιστική ιστορία.
Το εύρημα του συγγραφέα να παρεμβαίνουν τα σχόλια
της έφηβης φίλης του, αυξάνουν την αγωνία
και το προβληματισμό.
Περιέργως ένοιωθα ότι η έφηβη μοιραζόταν
τα ίδια συναισθήματα με τον αναγνώστη.
”Ακούω την αγάπη” Τρύπες.
Τα πανέμορφα τραγούδια του συγκροτήματος
Τρύπες, γίνονται ένα με το κείμενο.
Τρύπες, γίνονται ένα με το κείμενο.
Η μελωδία και τα λόγια για τον αναγνώστη
που ακούει Τρύπες,
τον δένουν περισσότερο με την ιστορία και τον ήρωα.
Μια πικρή γεύση που έχει μείνει..
Ο Φίλιππος Μανδηλαράς έγραψε ένα εξαιρετικό
κείμενο, που αξίζει να διαβαστεί από όλους αυτούς τους στενόμυαλους που θέλουν ”Κάπου ν’ανήκεις”
για να σε ελέγχουν καλύτερα!
που ακούει Τρύπες,
τον δένουν περισσότερο με την ιστορία και τον ήρωα.
Μια πικρή γεύση που έχει μείνει..
Ο Φίλιππος Μανδηλαράς έγραψε ένα εξαιρετικό
κείμενο, που αξίζει να διαβαστεί από όλους αυτούς τους στενόμυαλους που θέλουν ”Κάπου ν’ανήκεις”
για να σε ελέγχουν καλύτερα!
”Δεν χωράς πουθενά”. Τρύπες
Στο οπισθόφυλλο γράφει:
Κάπου ν’ανήκεις.
Σε μια θρησκεία, σε μια πατρίδα/ σε μια οικογένεια, σε μια ελπίδα.
Σε μια θρησκεία, σε μια πατρίδα/ σε μια οικογένεια, σε μια ελπίδα.
Σε μια ομάδα, σε ένα σώμα/ σ’ενα σχολείο, σε ένα κόμμα.
Σε μια οργάνωση, σε μία νίκη/ σε μια πόλη, σε μία φρίκη.
Σε μια οργάνωση, σε μία νίκη/ σε μια πόλη, σε μία φρίκη.
Σε ένα χρώμα, σε ένα είδος/ στης ταξινόμησης το υποείδος.
Σε μια σημαία, σε μια κερκίδα/ σε μια φανέλα, σε μια παγίδα.
Σε μια παγίδα
Σε μια παγίδα
Μήπως να μάθεις, φίλε μου, σ’εσένα να ανήκεις,
μήπως αυτά είναι, τελικά, τα χρώματα της νίκης;
Κάπου ν’ άνήκεις…
Έτσι σε μάθανε: κάπου ν’ ανήκεις.
Σε μια σημαία, σε μια κερκίδα/ σε μια φανέλα, σε μια παγίδα.
Σε μια παγίδα
Σε μια παγίδα
Μήπως να μάθεις, φίλε μου, σ’εσένα να ανήκεις,
μήπως αυτά είναι, τελικά, τα χρώματα της νίκης;
Κάπου ν’ άνήκεις…
Έτσι σε μάθανε: κάπου ν’ ανήκεις.
Αν σας άρεσε, μοιραστείτε το, με αυτούς που αγαπάτε!
