έχει μεγάλη δύναμη.
Μπορεί να παρηγορήσει,
να ενθαρρύνει, να ενισχύσει
μικρούς και μεγάλους.
Για αυτό κάποιες ιστορίες μπορούν
να χαρακτηριστούν θεραπευτικές.
Είναι όμως αυτές οι ιστορίες μόνο για εκείνους
που πιθανά να αντιμετωπίζουν δυσκολίες;
Δηλαδή θα διαβάσουμε σε ένα παιδί
ένα παραμύθι σχετικό
με το φόβο για το σκοτάδι, μόνο όταν
αυτό φοβάται το σκοτάδι;
Και βέβαια όχι.
Με τα παραμύθια το παιδί βιώνει νοερά εμπειρίες.
η φαντασία του και πολλές φορές προβληματίζεται
με τη στάση των ηρώων.
Ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός που διαβάζει
τις ιστορίες μπορεί να ζητήσει από το παιδί
να σχολιάσει τους ήρωες και τις επιλογές του.
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις είναι το βιβλίο
Θεραπευτικές ιστορίες για παιδιά, της Ελένης Κόντη.
Με ήρωες ζωάκια και παιδιά, με έντονο το στοιχείου
του φανταστικού, σε παραμυθένια μέρη όπως μια Κολοκυθοχώρα ή στο βυθό του Αιγαίου Πελάγους.

Κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα σύντομο κείμενο
που αναφέρεται με απλά λόγια
η ψυχαναλυτική προσέγγιση του παραμυθιού.
Τα θέματα των παραμυθιών είναι η διαχείριση του βραδινού φόβου, η διαχείριση του μητρικού αποχωρισμού,
η φάση της κοινωνικότητας του παιδιού, ο έλεγχος των σφιγκτήρων και ο χωρισμός των γονιών.
”Θέλω τη μαμά μου”, που μιλάει για τη σχέση εμπιστοσύνης που κτίζεται ανάμεσα στη μητέρα και το παιδί από πολύ μικρή ηλικία. Ήρωες μια πυγολαμπίδα και τα παιδάκια της,
που νοιώθουν ανασφάλεια όταν η μαμά τους φεύγει για λίγο από κοντά τους. Η μαμά τους εξηγεί ότι το φως στις ουρίτσες τους θα τους θυμίζει παντού και πάντα την αγάπη της.
”Η αγάπη είναι φως που φωτίζει πάντα τη καρδιά των ανθρώπων και γλυκαίνει την πίκρα του μυαλού μας”.
τους νηπιαγωγούς και άλλες ειδικότητες
που ασχολούνται με παιδιά, όπως ψυχολόγους.
να ξεπεράσουν τις φοβίες τους.

Διαβάζοντας το βιβλίο φαντάζομαι τη φωνή μιας μαμάς που αφηγείται με τρυφερότητα ιστορίες στα παιδιά της.
Με εύκολες λεξούλες για πολύ μικρά παιδιά
και ιδανικό βιβλιο για παραμυθοταξίδια.
Αν σας άρεσε, μοιραστείτε το!




